Zolang veilig werken meer moeite kost dan onveilig werken, verlies je op den duur van de omstandigheden. Gedrag volgt de weg van de minste weerstand, ook bij mensen die het goed bedoelen.
De reflex: hij moet scherper blijven · De systeemblik: hoeveel handelingen kost de veilige weg, en hoeveel de andere?
Kwart over één, dinsdagnacht. Het regent al uren. Twee monteurs van de storingsdienst staan bij een verdeelstation, de derde melding van die nacht. De veilige weg is bekend en niemand betwist hem: eerst spanningsloos, dan controleren, dan aarden, en pas daarna handen aan het werk. Alleen ligt de aardingsgarnituur achterin de bus, onder twee haspels en een kist gereedschap die er die ochtend bovenop zijn gezet. De isolerende handschoenen liggen in de andere bus, die bij het steunpunt staat, twintig kilometer terug. De LMRA moet in de app: zeven schermen, een telefoon die niet reageert op natte handschoenen, en een handschoen die je dus uittrekt en op een natte motorkap legt. De collega zegt wat honderd collega’s op zo’n moment zeggen: „Ik vul hem straks in de bus wel in.” En dat doet hij ook, netjes, uit zijn hoofd, na afloop.
Dit is een verdiepend, betaald onderdeel. Word abonnee om het volledige stuk te lezen — inclusief alle betaalde thema's, thema-pagina's en toolbox-onderdelen.