Een organisatie onthoudt van alles, maar het meeste van wat ze weet bewaart ze in de hoofden van mensen die weer weglopen. Zo verdwijnt een hard geleerde les geruisloos tot dezelfde storing opnieuw gebeurt.
De reflex: we hebben alles vastgelegd, dus we zijn niets kwijt. · De systeemblik: het meeste van wat we weten stond nergens — het reed mee met wie vertrok.
De storingsdienst wordt voor de derde keer in een jaar naar hetzelfde oude verdeelstation gestuurd. Er staat een aftakking die zich vreemd gedraagt: hij valt eruit bij een belasting die eigenlijk niet zou moeten storen. De jonge ploeg die ter plaatse komt, meet, schakelt en zet de boel weer aan, maar niemand snapt waaróm het gebeurt. Op de tekening staat een brug die er in het veld anders bij ligt dan verwacht, en er zit een railverbinding die niemand kan verklaren. Vroeger was er iemand die dit station kende als zijn broekzak. „Die aftakking, daar moet je mee oppassen, die hebben ze in de jaren tachtig een keer omgelegd na een kabelfout, en sindsdien moet je hem anders belasten.” Die man is anderhalf jaar geleden met pensioen gegaan. Zijn kennis stond nergens. Ze zat in zijn hoofd, en in de verhalen die hij aan de koffietafel vertelde tot iedereen ze uit zijn hoofd kende.
Dit is een verdiepend, betaald onderdeel. Word abonnee om het volledige stuk te lezen — inclusief alle betaalde thema's, thema-pagina's en toolbox-onderdelen.