Als er iets ernstigs gebeurt, denkt iedereen dat er meteen een beslissing nodig is. Maar in de eerste minuten is er nog niets om over te beslissen. Er is alleen een groep mensen die niet meer weet wat er aan de hand is — en dat is een gevaarlijker toestand dan de storing zelf.
Wat je denkt dat je doet: rustig blijven tot je de feiten hebt · Wat er aankomt: hij zegt niets, dus het is erger dan we dachten
Kwart over vier, woensdagmiddag. In een middenspanningsruimte onder een woonblok gaat het mis tijdens een schakelhandeling. Een knal, rook op de trap, en een monteur komt naar buiten met brandwonden aan zijn handen en zijn gezicht. De ambulance is er binnen tien minuten. Daarna staat de rest van de ploeg op straat. Ze staan er nog steeds als de ambulance wegrijdt. Iemand belt de storingscoördinator, die belt de bedrijfsvoerder, die belt de manager. De manager zegt dat hij eraan komt en dat niemand iets moet aanraken. Verder zegt hij niets, want hij weet nog niets. In de veertig minuten die daarop volgen, zegt niemand met gezag iets tegen de mannen op straat. Ze bellen zelf. Ze appen. Er is er één die zegt dat hij hoorde dat het aan de installatie lag, en er is er één die zegt dat hij hoorde dat er verkeerd geschakeld is. Tegen de tijd dat de manager arriveert, zijn er drie verhalen in omloop en gelooft iedereen het verhaal dat het slechtst uitpakt voor iemand anders.
Dit is een verdiepend, betaald onderdeel. Word abonnee om het volledige stuk te lezen — inclusief alle betaalde thema's, thema-pagina's en toolbox-onderdelen.